In het nieuwe coalitieakkoord is vastgelegd dat vanaf 2029 hybride warmtepompen verplicht worden in gebieden waar geen warmtenet beschikbaar is. Dat klinkt logisch, maar in de praktijk schuurt deze maatregel. Op veel locaties laat de aanleg van warmtenetten langer op zich wachten, terwijl bewoners al wel worden gedwongen om te investeren.

Wanneer een warmtenet pas vijf jaar later beschikbaar komt, is een hybride warmtepomp vaak nog niet economisch afgeschreven. De overstap naar een warmtenet voelt dan als een verliesinvestering. Dit kan leiden tot juridische conflicten tussen bewoners en gemeenten en tot afnemende bereidheid om aan te sluiten. Juist daardoor komt de businesscase van warmtenetten onder druk te staan, met vertragingen en hogere kosten als mogelijk gevolg.

Ook de focus op de zogenoemde ‘slimme’ warmtepomp vraagt om nuance. Slim sturen draait niet om één afzonderlijk apparaat, maar om het totale energieverbruik binnen een woning. De echte regie hoort thuis in een overkoepelend systeem dat alle grote verbruikers aanstuurt, niet in losse technologieën die elkaar uiteindelijk kunnen tegenwerken.

Daarnaast is het belangrijk om een typisch Nederlandse tussenoplossing te vermijden. Het is onwenselijk dat fabrikanten speciaal voor Nederland aparte aanpassingen aan warmtepompen moeten ontwikkelen, wat innovatie kan vertragen en kosten verhoogt.

De technologie om slim te sturen is al beschikbaar. Het opnieuw uitvinden van het wiel is niet nodig. De kern van de uitdaging ligt bij regie: beleid moet gericht zijn op het einddoel van een goed samenwerkend energiesysteem, in plaats van op tijdelijke of geïsoleerde oplossingen.